Συνοπτικός οδηγός μετατάξεων εκπαιδευτικών για το σχολικό έτος 2025-2026

Συνοπτικός οδηγός αιτήσεων απόσπασης εκπαιδευτικών ΠΕ από ΠΥΣΠΕ σε ΠΥΣΠΕ, σε δομές ΕΑΕ/ΚΕΔΑΣΥ και σε φορείς /υπηρεσίες του ΥΠΑΙΘΑ

Απεργία ΑΔΕΔΥ – ΓΣΣΕ στις 9 Απριλίου 2025! Συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία και στα συλλαλητήρια!

Απεργία ΑΔΕΔΥ – ΓΣΣΕ στις 9 Απριλίου 2025!

Συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία και στα συλλαλητήρια!

                Με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι σα να ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν. Από τη μια το «ευνοϊκό περιβάλλον» που κατά την κυβέρνηση επικρατεί και από την άλλη αυτό που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες και οι εργαζόμενοι.    

                Οι Έλληνες από πλευράς αγοραστικής δύναμης βρίσκονται στην τελευταία θέση στην ΕΕ, στις ιδιωτικές δαπάνες υγείας είμαστε σχεδόν πρωταθλητές στην ΕΕ, το κόστος στέγασης συνεχώς μεγαλώνει, οι έμμεσοι φόροι είναι οι μακράν μεγαλύτεροι ως ποσοστό του ΑΕΠ σε όλον τον ΟΟΣΑ και η Ελλάδα κατατάσσεται στην πρώτη θέση μεταξύ των 38 χωρών του ΟΟΣΑ με κριτήριο ποια χώρα επιφυλάσσει την πιο ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση του πλούτου. Το 90% των μισθωτών που αμείβονται με τον κατώτατο μισθό δυσκολεύονται να καλύψουν τις ανάγκες τους.

                Το ποσοστό κάλυψης των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις, από το 83,9% που ήταν το 2008, σήμερα δεν ξεπερνά το 14%. Με τις επιδόσεις αυτές, η Ελλάδα κατακτά τη δεύτερη χειρότερη θέση στην ΕΕ, πίσω μόνο από την Πολωνία.

                Η Χώρα μας βγήκε οριστικά από τα προγράμματα στήριξης και την πιστωτική εποπτεία, ωστόσο, από αυτήν την επιστροφή στην «κανονικότητα» συνεχίζει ακόμη και σήμερα να εξαιρείται στην πράξη η πλήρης επιστροφή στη συλλογική αυτονομία με τη μορφή που θεσπίστηκε το 1990, ως αποτέλεσμα κοινωνικής συμφωνίας με την ομόφωνη γνώμη όλων των κομμάτων της Βουλής και τη συμφωνία όλων των τριτοβάθμιων οργανώσεων εργοδοτών και εργαζομένων. Ο βασικός μισθός συνεχίζει και από την παρούσα κυβέρνηση να ορίζεται διοικητικά. Οι συλλογικές συμβάσεις παραμένουν εξαίρεση και ο κρατικός παρεμβατισμός διαπρέπει.

                Οι δημόσιοι υπάλληλοι βλέπουν καθημερινά την αγοραστική τους δύναμη να μειώνεται λόγω της σωρευμένης χρονίζουσας ακρίβειας, ακούνε τον νέο υπουργό Οικονομικών κύριο Πιερρακάκη να δηλώνει πως «ακόμα και αν υπήρχαν χρήματα δεν θα δίνονταν σε 13ο μισθό» και τον Πρωθυπουργό να ισχυρίζεται πως δεν χρειάζονται 13ο μισθό γιατί τον έχουν πάρει ήδη, εμπαίζοντας τους και υποτιμώντας τη νοημοσύνη τους!

                Είναι αδιανόητο να δηλώνει ο Πρωθυπουργός της Χώρας ότι με περίπου 60 ευρώ αύξηση στους μισθούς (40 τον Ιανουάριο του 2024 και 20 τον Απρίλιο του 2025),μετά από πολλά χρόνια διαρκών μειώσεων, έχει δώσει ήδη τον 13ο μισθό! Αυτό δείχνει έλλειψη ενσυναίσθησης και πραγματικής βούλησης να ενισχυθεί το εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων. Η κυβέρνηση επιλέγει λογικές αυτοματισμού και σε ακροατήρια που θεωρεί ότι μπορεί να έχει ψηφοθηρικά κέρδη.

                Επί της θητείας του κ. Μητσοτάκη, οι εργαζόμενοι στη Χώρα μας είναι πρωταθλητές Ευρώπης σε ώρες απασχόλησης και ουραγοί σε αγοραστική δύναμη. Την ίδια ώρα, τα καρτέλ σημειώνουν αλλεπάλληλα ρεκόρ, κερδοσκοπώντας σε βάρος των εργαζομένων και η ψαλίδα ανάμεσα στους μισθούς και τα κέρδη συνεχώς διευρύνεται, το ίδιο και οι ανισότητες. Η υγεία και η ασφάλεια στους χώρους εργασίας αγνοούνται. Κάθε χρονιά και νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων. Αυτό κατά τον Πρωθυπουργό λέγεται «πολυδύναμος εκσυγχρονισμός με ανθρώπινο πρόσωπο»!

                Δεν είναι δυνατό η κυβέρνηση να ισχυρίζεται ότι θέλει ένα ισχυρό κράτος, χωρίς αξιοπρεπείς μισθούς για τους εκπαιδευτικούς, τους υγειονομικούς, για όλο το δημόσιο. Όταν έχουμε έναν προϋπολογισμό που προβλέπει 4,5 δισ. ευρώ παραπάνω σε σχέση με τον προηγούμενο, πρέπει να γίνει ένας σοβαρός σχεδιασμός για τη ενίσχυση των αποδοχών των εργαζόμενων, όχι για να ικανοποιηθεί κάποιο συντεχνιακό αίτημα, αλλά για να έχουμε ένα ισχυρό και ελκυστικό σε ανθρώπους που έχουν προσόντα δημόσιο, με αξιοκρατία και διαφάνεια.

                Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης καλεί τα μέλη της και όλους τους εργαζόμενους να δώσουν μαζικά το «παρών» στην 24ωρη απεργία ΑΔΕΔΥ – ΓΣΕΕ και στα συλλαλητήρια, την Τετάρτη 9 Απριλίου 2025!

                Απαιτούμε:

• Πραγματικές αυξήσεις μισθών στο Δημόσιο
• Νομοθέτηση της επαναφοράς του 13^ου και 14^ου μισθού
• Λήψη μέτρων ενάντια στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση
• Άμεση παύση των διώξεων και των πειθαρχικών
• Άμεσες λύσεις στα οξυμμένα προβλήματα της εκπαίδευσης
• Μέτρα ασφάλειας και υγιεινής στις σχολικές μονάδες

Δίνουμε τη μάχη για να ζούμε με αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη!

Όλοι στον αγώνα!

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Βία κατά των γυναικών. Κανείς δεν μπορεί πια να «κλείνει τα μάτια» στο φαινόμενο. Τίποτα δεν θα αλλάξει αν όλοι παραμένουμε αμέτοχοι!

Βία κατά των γυναικών. Κανείς δεν μπορεί πια να «κλείνει τα μάτια» στο φαινόμενο.

Τίποτα δεν θα αλλάξει αν όλοι παραμένουμε αμέτοχοι!

                Η βία κατά των γυναικών είναι μια παρούσα πραγματικότητα σε όλο τον κόσμο, μια μάστιγα που πλήττει τις γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας, εθνικότητας, ή κοινωνικής τάξης. Η βία είναι ένα δομικό πρόβλημα, βαθιά ριζωμένο στις κοινωνικές ανισότητες και τις έμφυλες διακρίσεις. Δεν πρόκειται απλά για ένα προσωπικό ζήτημα, αλλά για μια παγκόσμια κοινωνική αδικία που απαιτεί ριζικές αλλαγές.

                Η έμφυλη βία φωλιάζει σε όλα τα κοινωνικά στρώματα ως μία άρνηση αποδοχής της ισότητας, μία ατέρμονη προσπάθεια επιβολής ισχύος. Δυστυχώς το φαινόμενο είναι καθημερινό, παγκόσμιο και κάθε γυναίκα, κινδυνεύει να γίνει θύμα ψυχολογικής, σωματικής σεξουαλικής βίας, εντός της οικίας της, στον επαγγελματικό της χώρο, στην κοινωνική της ζωή.

                Σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία στην Ευρώπη πρέπει να αναφέρουμε πως είχε ήδη φτάσει σε ανησυχητικά επίπεδα πριν την πανδημία. Στατιστικά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δείχνουν ότι μία στις τρεις γυναίκες στην Ευρώπη έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία στη διάρκεια της ζωής της, ενώ το 22% των γυναικών υπήρξαν θύματα φυσικής ή σεξουαλικής βίας από τον σύντροφό τους. Ωστόσο, η εμφάνιση της Covid-19 και τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα που επιβλήθηκαν σε όλη την ήπειρο, έφεραν μια εκρηκτική αύξηση των καταγγελιών. Πριν την πανδημία, τα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας ήταν ήδη ανησυχητικά, όμως τα 30% περισσότερα περιστατικά που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια των lockdowns ήταν απλώς μια τραγική υπενθύμιση του πόσο ευάλωτες είναι οι γυναίκες στις ακραίες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.

                Στην Ελλάδα, οι αριθμοί που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας ήταν συντριπτικοί. Το 2020, η Ελλάδα σημείωσε αύξηση των καταγγελιών για ενδοοικογενειακή βία κατά 40% σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Οι γυναίκες, περιορισμένες στα σπίτια τους, αντιμέτωπες με τη βία των συντρόφων τους, βρέθηκαν σε κατάσταση απόλυτης απομόνωσης, χωρίς δυνατότητα επαφής με κοινωνικές δομές ή άλλες υποστηρικτικές υπηρεσίες. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, στη Χώρα μας, ο αριθμός των γυναικοκτονιών πλησιάζει τις 90. Το 2024 μετρήσαμε υπερδιπλάσιο αριθμό θυμάτων γυναικοκτονίας από το 2023. Είναι ανεπαρκής κάθε καταστολή, όταν η πρόληψη δεν υφίσταται.

                Πρέπει να γίνει αντιληπτό στο κράτος πως δεν αρκούν μόνο οι αυστηρές ποινές για τους θύτες, πρέπει να θωρακίσει τη δικαιοσύνη και τη νομοθεσία με νέα εργαλεία, ώστε να προστατεύει τις γυναίκες σε όλα τα επίπεδα: κοινωνικό, νομικό και ψυχολογικό. Για να αντιμετωπίσουμε την ενδοοικογενειακή βία, χρειάζεται πρώτα από όλα πολιτική βούληση και μια σαφής δέσμευση για εφαρμογή των νόμων. Θωρακίζοντας το νομικό πλαίσιο με:

• Αυστηρότερη τιμωρία των θυτώνγια κάθε μορφή κακοποίησης, ενισχύοντας την ποινική δίωξη με αυστηρότερες ποινές.
• Ενίσχυση των υποστηρικτικών δομών,όπως καταφύγια, νομική υποστήριξη και ψυχολογική βοήθεια για τα θύματα, ώστε να ξέρουν ότι δεν είναι μόνες στον αγώνα τους.
• Εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση όλων των πολιτών,αρχών και οργανισμών για την αναγνώριση των ενδείξεων βίας και την πρόληψή της.
• Αύξηση της συνεργασίας με διεθνείς οργανισμούςγια την ανταλλαγή καλών πρακτικών και την υποστήριξη των θυμάτων στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της χώρας.

                Η αλλαγή δε θα έρθει ποτέ, αν παραμένουμε αμέτοχοι. Δεν είναι αρκετό να κρίνουμε μόνο τους θύτες, αλλά πρέπει να ενισχύσουμε την κοινωνική και νομική δικαιοσύνη, να φέρουμε τις φωνές των θυμάτων στην επιφάνεια και να διασφαλίσουμε ότι καμία γυναίκα δεν θα ζήσει ποτέ ξανά τον εφιάλτη της βίας. Οφείλουμε όλοι να αναλάβουμε δράση, να είμαστε φωνή για τις αδύναμες και να επισημάνουμε ότι η βία κατά των γυναικών δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα των γυναικών, αλλά πρόβλημα της κοινωνίας ολόκληρης. Το μέλλον απαιτεί την πλήρη εξάλειψη αυτής της αδικίας και τη διασφάλιση της ισότητας για κάθε γυναίκα, σε κάθε γωνιά του αυτού του κόσμου.

                Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης θεωρεί ότι το δημοτικό σχολείο και το νηπιαγωγείο είναι οι κατ εξοχήν χώροι που πρέπει να μπουν στέρεες βάσεις για την αλλαγή νοοτροπιών και την εμπέδωση της ισότητας των φύλων. Το Υπουργείο Παιδείας σε συνεργασία με τα Παιδαγωγικά Τμήματα των Πανεπιστημίων θα πρέπει να βοηθήσουν σε αυτή την κατεύθυνση, παρέχοντας στους εκπαιδευτικούς επιμόρφωση αλλά και όλα τα παιδαγωγικά εργαλεία που είναι απαραίτητα για μία τέτοιου είδους παρέμβαση.

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.